KUŞLAR GİTMESİN

İki gün yoğun bakımdan sonra normal odaya alındığımda,göğsümden göbeğimin altına dek inen dikişlerle dolu bir kesik, yanında açılıp,ardından kapatılan koca bir delik ve iki ayrı çıkış sondası vardı. Yatağım ikinci katta,cam kenarında ve aşağıda bir sürü ağaç ile küçük bir su havuzu.
Kalkamıyordum,bir haftadır yemek yiyemiyordum ,bunlar yasaktı. Kıpırdamaya mecalim hiç kalmamıştı.Sabahları 7 de nöbetlerine gelen yeni hemşireler serumlarımı değiştirmek için aniden içeri dalıyorlardı ama oysaki ben zaten saat 5 sularında aşağıdaki ağaçlardan gelen kuş seslerine daha fazla direnemeyip gözlerimi açıyor, uzun süre onları dinliyordum.
Doktor, ertesi gün gelecek patoloji sonuçlarıma göre hareket edeceğini söyleyince,bir süre bunu düşünüp,sonra bıraktım. Sonuçları düşünmenin bir getirisi yoktu.
Ertesi sabah,kapıyı hemşirenin ani açışıyla uyandım. Yanımda duran saate baktım,7 yi gösteriyordu. Kız kollarımdaki serumlara yeni ilaçları doldururken,onu görmedim bile. Kuşları düşünüyordum. Hemşire hızla işini görüp, gitti. Neden daha önce uyanamamıştım? Hayalkırıklığıyla bir süre durup dinledim. Hiç ses yoktu. Boğazım düğümlendi. Hiç kuş yoktu,bu yüzden uyanamamıştım.
Tutamadım kendimi,ağlıyordum. Sesli mırıldandım ; “Kuşlar gitmiş!”

Günün tüm kalanında,kuşlara neden o kadar ağladığımı düşündüm.
O kuş sesleri benim o odada,onca ağrılar ve şişelerce ilaç arasında,hayata tutunabildiğim tüm şeyleri temsil ediyordu. Onlar gitmişti…
Biz ailemizde,iş yerimizde önemsiz tonlarca negatif detaya aklımızda çok fazla vakit ayırırken,yanıbaşımızda ve aslında hep mutluluk duyduğumuz sayısız değerli an,hakettikleri kıymeti göremediklerini anlayıp sessizce geçip uzaklaşıyorlardı. Kimse yaşamındaki küçük mutlulukları simgeleyen o kuş seslerinin artık orada olmadığını fark etmiyordu bile…

Akşamın ilerleyen saatlerinde yanımdaki boş yatağa bir hasta getirdiler. Ellili yaşlarda,büyük bir rahatsızlığı olmayan,acil servisten getirilip,sadece o gece kalıp,sabah çıkıp gidecek olan Sabri.
Tanıştıktan sonra,sinirli karakterinden  bahsedip,uzun uzun,yeni evlenen kızının kendisine yaptığı saygısızlığa ne kadar kafayı taktığını anlattı. Küsmüşler ve epeydir görüşmüyorlardı. Onu dinlerken aklımın köşesinde hala ötüşen kuşlar vardı. Çok önemli olmayan detayları neden bu kadar büyütüp kendini hasta ettiğini sormadım.
Sabah evrakları geldi,vedalaştık.
Kapıda son kez dönüp, el sallayıp çıkıp gitti. Arkasından kısık sesle,gözyaşlarımla karşılık verdim :
“Kuşlar gitmesin Sabri!”